Posadzki zywiczne w przemysle spozywczym

Posadzki w przemyśle spożywczym muszą spełniać więcej norm i wymogów niż te, które są używane w innych branżach. Najlepszym wyborem dla miejsc takich jak mleczarnie, zakłady mięsne czy przetwórnie owocowo-warzywne są posadzki żywiczne. Którą z nich wybrać?

Jakie są różnice?

Posadzki poliuretanowe charakteryzują się dużą elastycznością. Są miękkie i odporne na zadrapania – pochłaniają część energii kinetycznej uderzeń. Dobrze sprawdzają się w niskich temperaturach. Nie dają sobie jednak rady z dużymi obciążeniami. Posadzki epoksydowe są znacznie twardsze niż te wykonane z żywicy poliuretanowej. Dzięki temu cechują się wysoką trwałością. Odznaczają się też wytrzymałością na duże ciężary i nie odkształcają się pod naciskiem.

Którą wybrać?

Wybór posadzki trzeba uzależnić od specyfiki danego zakładu. Systemy epoksydowe i poliuretanowe inaczej reagują na kontakt z pewnymi substancjami chemicznymi – na przykład z kwasem mlekowym, z którym w reakcję może często wchodzić posadzka w mleczarniach. Żywica epoksydowa może w wyniku takiego kontaktu ulec niepożądanym procesom żółknięcia lub korozji. W takim wypadku lepiej sprawdzi się system poliuretanowy.

Z drugiej strony, jedną z najważniejszych przewag posadzki epoksydowej jest to, że działa ona antypoślizgowo. Minimalizuje to ryzyko niebezpiecznych wypadków z udziałem pracowników. Dlatego też na obszarach produkcyjnych takich jak kuchnie komercyjne lub rzeźnie, gdzie posadzka często może być wilgotna, lepiej sprawdzi się system epoksydowy.

Warto też pamiętać, że w czasie układania posadzek poliuretanowych trzeba unikać wilgoci. Wykonana z niej posadzka, która nie zdąży całkowicie wyschnąć przed wejściem w reakcję z wodą lub zawartą w powietrzu wilgocią, może utracić wszystkie swoje pożądane właściwości.

Posadzki poliuretanowe i epoksydowe mają ze sobą więcej cech wspólnych niż różnic. Często można stosować je zamiennie. W przemyśle spożywczym jednak mogą występować sytuacje, w których jedna z nich sprawdzi się lepiej.